« سیره عملی شهید نعمتی در مقابل خانواده معظم شهدا »

 او بسیار مواظب رفتار و کردارش در مقابل خانواده ها به ویژه فرزندان شاهد بود که مبادا احساس بي فرزندی برای پدر و مادر شهدا و احساس یتیمی توسط فرزندان بشود. او هیچگاه فرزندش حامد را به همراه خود به محل کارش نمی برد مبادا فرزندان شهدا احساس دلتنگی کنند. حتی پسرش حامد را در حضور خانواده شهدا بغل نمی گرفت تا مبادا آنها ناراحت گردند.

آری به فرموده شهید مظلوم بهشتی او شیفته خدمت بود نه تشنه قدرت و به همین دلیل عاشقانه و صادقانه در بنیاد مشغول کار بود و از هیچ تلاشی دریغ نمی ورزید.

« دلسوزی از بیت المال »

خاطره ای از شهید از زبان همسر شهید:

درست یادم هست که ساختمان بنیاد در دست ساخت بود و نزدیکیهای غروب اطلاع دادند که یک تریلر آمده است و راننده زودتر می خواهد بار را تخلیه کند و برود. ایشان سریع خود را به بنیاد رساند و با چند کارگر صحبت کرد که سیمان را خالی کنند. کارگران گفته بودند کیسه ای 20 ریال جهت تخلیه دستمزد می خواهند اما وی با 15 ریال راضی شده بود پس از چانه زنی به توافق نرسیده بودند و گفته بود این تعداد کیسه سیمان هر کیسه 5 ریال اضافه تر هزینه بیت المال را بالا می برد و شخصاً لباسش را عوض کرده با دو نفر دیگر از همکاران 400کیسه سیمان را خالی کرده بود و وقتی به خانه آمد از فرط خستگی خوابش برد و دیدم که در هنگام خواب روی شکم خوابیده و وقتی پس از بیدار شدن دلیلش را پرسیدم گفت: ظاهراً کیسه های سیمان پشتم را زخم کرده باشند وقتی پیرهنش را بالا زد دیدم گرده اش زخم است به گونه ای که هفته ها اثر زخم باقی بود و این نشانه ای از صداقت کاری و امانت داری و عشق به کار شهیدان بود.

« گریه های پنهانی شهید نعمتی »

به نقل از همسر شهید:

شبهای متعددی متوجه شدم که هنگام خواب و وقتی احساس می کرد ما خواب هستیم در گوشه ای از اتاق سر به روی زانو می گذارد و آرام آرام اشک می ریزد، وقتی دلیلش را با اصرار پرسیدم در پاسخ گفت می ترسم آنطور که باید دررضای خداوند تبارک و تعالی باشد نتوانم از عهده وظیفه خطیر رسیدگی به خانواده شهدا و فرزندان شهدا برآیم و ضمن اشاره به مشکلات زندگی خانواده های شهدا آنها را درک کرده بود و طوری احساس مسئولیت می کرد که وقتی با آنها برخورد میکرد گویی یک پدر است برای آنها و باید مشکلاتشان را حل کند و در این مورد هیچ کوتاهی نمی کرد.

آری گریه های شبانه ایشان را بگذار و به لبخند روزانه اش بنگر. او در محل کارش و در محیط زندگی همیشه به روی خانواده های شهدا لبخند می زد و طوری خود را  به آنها نزدیک کرده بود و برخورد دوستانه و صمیمانه داشت که تمامی خانواده های شهدا اذعان می داشتند وقتی کریم را می بینیم گویی فرزندمان را می بینیم و فرزندان شهدا احساس  می کردند که پدرشان را دیده اند و ایشان آنقدر در کار خود غرق شده بود که خود را وقف خدمت به خانواده ها می دید و همه فکرو ذکرش با تمام وجود به کارش و خدمت به خانواده ها و رسیدگی به خانواده های معظم شهدا بود. زیرا که احساس مسئولیت می کرد و این دین را به خود فرض  می دانست، این رسالت بزرگ را به دوش گرفت و به قول خودش که می گفت نکند کوتاهی شود و در آخرت شرمنده و روسیاه در مقابل شهدا باشیم.

« علاقه پدرانه شهید به فرزندان شهدا »

خاطره ای از دوست شهید (جعفری):

 شهید نعمتی با توجه و عنایتی که به فرزندان شهدا داشت معمولاً برای خوشحالی فرزندان شهدا اردوهای تفریحی، سیاسی و علمی و زیارتی متعددی را با مجوز مافوق تدارک می دید و فرزندان شهدا را به اردوهای یک روزه، دوروزه و سه روزه می برد. در یکی از این روزها فرزندان ذکور شهدا را جهت اردوهای تفریحی بیرون از شهر برده بودیم و برای استراحت در کنار جاده اصلی و پر تردد از مینی بوس پیاده شدیم تردد ماشینهای سنگین بسیار بالا بود همه مشغول استراحت و زیر درختان حاشیه جاده مشغول خوردن چاشت (یا ساعت ده) شدند. اما کریم صرفاً مراقب بچه ها بود ناخودآگاه متوجه شدم که کریم به سرعت به سمت جاده می دود. وقتی به جاده نگاه کردم دیدم یکي از فرزندان شهدا که زیر 7 سال سن داشت وسط جاده است و کامیونی نیز به سرعت به او نزديك مي شودو شهيد نعمتي با سرعت تمام بچه را بغل زد و سریعاً به عقب برگشت اما با رنگی پریده و تپش قلب. در همین حین با فاصله زمانی بسیار کوتاه چند لحظه ای بعدکامیون از مقابل ما رد شد و اگر این مراقبت شهید نعمتی نبود امکان حادثه ای دلخراش متصور بود و این گوشه ای از دلسوزیهای کریم بود.

آری شهید نعمتی به مصداق نام مادریش مثل باران ابر کرامت بود که کریمانه بر پهنای کویر خشک و تشنه فرو می ریزد و وسعت سینه های پدران و مادران شهدا را از باران مهر و محبت خویش سیراب می سازد و مثل رود سرشار از امید و نشاط جاری میشود و لبخندهای ملیح او چون نسیم بهاری بر چهره  خانواده های شاهد به ویژه فرزندان شهید لطافت می بخشید و پروانه وار به گرد وجود چشم و چراغ این امت می گشت تا مبادا احساس دلتنگی کنند.

کریم نه در قید و بند آب و نان بود و نه در خیال جاه و مقام؛ بلکه او شیفته خدمت بود و در راه تحقق این خدمت در فکر وصال به معشوق بود.    ( جعفری)    

« شهید نعمتی شمع وجود فرزندان شهدا »

خاطره ای دیگر از نوع اردویی از دوست شهید (جعفری):

فرزندان شهدا را جهت اردوی سه روزه به محل تفریحی پنجعلی آماده می کردیم و از آنجا که کریم عزیز در مأموریت بودند این وظیفه مهم را به عهده این حقیر گذاشتند.

مینی بوس، ما را به پنجعلی رساند و تلاش وافری داشتم که در غیاب کریم به فرزندان شهدا بد نگذرد، روز دوم اردو بود نزدیکیهای ظهر دیدم بچه ها به سرعت به سمت ورودی اردوگاه می دویدند، بعضی جلوتر و تعدادی عقب تر. تعجب کردم به دنبال آنها رفتم تا علت را جویا شوم ،دیدم فرزندان شهدا همچون پروانه به دور قامت رعنای کریم حلقه زدند و هر یک گویی به عزیزترین کسش رسیده است و هر یک شرح ماوقعی را می گویند. آقاي نعمتي ما توپ بازي كرديم، آقاي نعمتي يكي از بچه ها خورد زمين، آقای نعمتی کجا بودید و ...

شدیداً  غبطه خوردم که چرا بچه ها به من این علاقمندی را ندارند ولی دوباره با خودم گفتم که اگر تو هم به اندازه کریم دلسوزی می کردی و از صمیم دل علاقه داشتی نسبت به خانواده معظم شهدا و فرزندان شاهد، شاید این بچه ها با تو هم مثل او بودند چرا که صفحه دل آنها پاکیزه و سفید است.

و بعد از شهادت کریم بود که یافتم شهید نعمتی از جنس شهدا بود و این لیاقت وشایستگی در وجود من نبود. 

فرزندان شهدا همچون پروانه به گرد وجود شهید نعمتی جمع میشدند

« اعتقاد شهید نعمتی به حجاب کامل »

خاطره ای از زبان خواهر شهید(رخساره):

چادر بهترین حجاب

یک روز صبح که می خواستم به مدرسه بروم با مانتو مدرسه و مقنعه آماده شدم و با داداشم کریم به راه افتادم تا همراه او تا مدرسه بروم ،او که می خواست به سر کار رود تا دید که من چادر نپوشیدم، گفت چرا چادر نپوشیدی؟ اگر چادر بپوشی بهترین حجاب است و چون هوا هم کمی سرد بود ادامه داد که هم گرم است و هم حجاب کامل. من که ترسیده بودم گفتم فعلاً چادر ندارم در پاسخ گفت اگر برایت تهیه کنم می پوشی؟ جواب دادم بله و ایشان برای من چادر خرید و بعد از آن همیشه چادر پوشیدم و بدون چادر ازخانه بیرون نرفتم   ای         زن به تو از فاطمه اینگونه خطاب است       ارزنده ترین زینت زن حفظ حجاب است

« مقاومت شهید نعمتی درکوهنوردی »

خاطره ای از زبان دوست شهید (جعفری):

کریم بسیار به کوهنوردی علاقمند و در کوهنوردی مقاومت و استقامت خوبی داشت. بعد از ظهر روز هفدهم ماه مبارک رمضان سال 1366 دو گروه کوهنوردی 24 نفره با سرپرستی آقای سلیم آبادی و حضور تعدادی از دوستان آماده حركت شدیم حاج رضا آستانه هم همراه ما بود. قصد صعود به قله شهباز شازند را داشتیم و همه روزه بودیم تا امامزاده سورانه با ماشین رفتیم و برای افطار و سحر، غذا و میوه تهیه کرده بودیم. هر کس قسمتی از وسایل و تجهیزات و مواد غذایی را در کوله های خود جا داد و سنگین ترین کوله مربوط به کریم بود . گروه حرکت کردیم. نم نمک باران می بارید، قله شهباز از مسیر امامزاده کمی نزدیکتر است ولی قسمتی از آن خیلی شیب دار است. علیرغم اینکه سنگین ترین کوله بر دوش کریم بود بعد از مربی نفر دوم بود و در عین حال تعدادی از بچه های گروه از جمله خود حقیر قبل از رسیدن به جان پناه نای راه رفتن هم نداشتیم و گاه گاه استراحت می کردیم و تقریباً از بقیه عقب تر بودیم ولی کریم با مقاومت تمام بدون بروز احساس خستگی از اولین نفرها بود که به مقصد رسید.

                              این همان کوله ای است که صحبت آن رفت واقلام سنگینی داخل کوله بود .

                                                                              « دلسوزی در کار »

 شهید نعمتی مسئول واحد فرهنگی بنیاد شهید شازند بود در بحبوحه جنگ تحمیلی شهدای زیادی از شهرستان داشتیم و در آن مقطع امکانات چاپ و تکثیر کم بود و کامپیوتر هم اصلاً نبود و تهیه عکس بزرگ و پوستر و اطلاعیه شهدا مشکلاتی را داشت که معمولاً به سختی تهیه می شد. لااقل در این برهه درشهر شازند خطاط و نقاش که بتواند این امور را انجام دهد نبود تا اینکه بطور موردی برای این امور از وجود خطاط و نقاش هنرمند آقای فراهانی استفاده می شد اما به لحاظ اینکه موقتاً در بنیاد مشغول فعالیت شده بود، کریم شخصاً اقدام به آموزش نقاشی و خطاطی نمود تا نیاز بنیاد را مرتفع نماید و از هزینه های آن بکاهد که این حقیر هم گاهاً به لحاظ علاقه ای که به این امور داشتم کمک شهید نعمتی می نمودم.

ایشان پس از فارغ شدن از کارهای روزمره خانواده معظم شهدا که غالباً تا مغرب و بیشتر هم طول می کشید، ساعات آخرشب (بعد از شام) زنگ می زد به این حقیر که آیا آماده ای بریم بنیاد؟ قطعاً نمی شد بگی نه.

کمی تنقلات برمی داشتیم و شبها فارغ از کار روزانه به بنیاد مراجعه می کردیم و تا پاسی از شب رفته عکس پارچه ای شهدا، پلاکاردهای مربوط و قرائت و اطلاعیه های مورد نیاز را تهیه می کردیم تا خانواده های معظم شهدا دغدغه تهیه این قبیل را نداشته باشند.

یادم هست که شهداي عملیات بدر را درست شب عید به منطقه آورده بودند؛ با توجه به اینکه این عملیات توسط لشکر علی ابن ابیطالب (ع) انجام شده بود لذا شهدای استان مرکزی و به ویژه شازند در این عملیات زیاد بود، پس از مشورت با مسئولین شهرستان قرار شد که شهدا كه بیش از 24 نفر بودند روز عید تشییع نشوند و مقرر شد که دوم و سوم عید شهدا تشییع شوند، تهیه عکس پارچه ای، پلاکارد و تراکت و... با توجه به کمبود امکانات کار آسانی نبود که شهید نعمتی شبانه روز تلاش کرد و این حقیر هم توفیقی داشتم که در محضر این عزیز باشم و در کمترین فرصت ممکن شهید نعمتی این امکانات را تهیه کرد. لازم به یادآوری است که شهید نعمتی در این مواقع غم سنگینی را به سینه داشت گویا غم دنیا او را فراگرفته است ولی با جدیت تمام به امور شهدا می پرداخت و وقت و نیمه وقت، خواب و استراحت برای ایشان در مقابل امور شهدا مهم نبود.

« مختصری از خصوصیات اخلاقی شهید نعمتی »

کریم در حیطه مسئولیتش همچون شمع می سوخت و مانند پدری دلسوز برای فرزندان شاهد، فرزندی خلف برای  خانواده های معظم شهدا محسوب می گردید و این موضوع یک ادعا نیست؛ بلکه زبانزد خاص و عام به ویژه خانواده معظم شهدا بود.

برخورد اجتماعی ایشان بسیار عالی بود و در برابر خانواده های معظم شهدا متین، صبور، و بردبار بود، بسیار خوش اخلاق، مردم دار، خوشرو و اجتماعی بود، حضرت حجت الاسلام والمسلمین طالقانی امام جمعه وقت شازند در بیان خصوصیات شهید نعمتی می فرمود هر وقت به سیمای آقای نعمتی نگاه می کردم او را خوشرو و خوش اخلاق و بسیار مودب یافتم.

اما با تمام خنده رویی و خوش اخلاقی در ذکر مصائب ائمه اطهار (ع) بسیار گریه می کرد و او را در خلوت شب گریان و در جلوت همیشه خنده ملیحی بر لبان داشت.

                                       اردوی فرزندان شهید با محوریت شهید

                                                               « رویاهای صادقه شهید نعمتی »

 شهید نعمتی با معنویتی که داشت معمولاً رویاهای وی صادقه بود و در عالم خواب نیز از فیض وجود ائمه اطهار (ع)  بهره مند بود.

وی در یکی از خوابهایی که دیده بود اظهار داشت که قبل از طلوع فجر بیست و سوم ماه مبارک رمضان 1367 خواب دیدم در مجلسی منور وارد شدم. مردی بلند قامت درشت هیکل با لباس روحانی و بسیار نورانی جلوی پایم بلند شد. جلو آمد و فرمود کریم پیش من بنشین، منبعد جای تو اینجا پیش من است. بعد از آنکه پیش آن بزرگوار نشستم از بغل دستی ام که او را نیز نمی شناختم پرسیدم این آقا کیست که مرا می شناسد، گفت همه تو را می شناسیم، چرا که تو یتیم نوازی را از او آموخته ای و مانند او عمل کردی.

که به تعبیری آن شخص بزرگوار وجود نازنین مولای متقیان حضرت علی (ع) بوده است و خانواده شهید به ویژه مادر شهید پس از اعزام کریم به جبهه حدس نزدیک به یقین داشتند که کریم دگر متعلق به زمین نیست بلکه متعلق به خداست.

                                             صفای درونی شهید نعمتی

دل پرمهر کریم بود مصفا از عشق                           که شهیدان بنمودش چه شیدا از عشق

به شب قدر بدیدش به رویایی خواب                      چون به مجلس بشد، دید رخ زیبا از عشق

قد چون سرو سهی، چشم سیه، مه سیما          به کنارش بنشاندش شه مه سیما از عشق

چون پرسید که کیست این شه با عز و جلال               وان دگر گفت مگر می نشناسی،هویدا از عشق

او بگفتا که یارا، همگانیم عاشق                            مگرت تو ندیدی چو سیما از عشق

ما شناختیم تو را و قد رعنای تو را                           چون تأسی نمودی به پیر دانا از عشق

اگرت نا شناختی تو مولای مبین                                  کس نشاید گشاید این معما از عشق

چون تأسی نمودی به یتیم داری او                        او دگر نیک بدانست چوپیدا از عشق

چون شناختش که او شاه ولایت علی است            لعل لبش بچشید آن قد رعنا از عشق

 گفت مولا علی جای تو اینک پیش ماست                او اطاعت نمود ز امر مولا از عشق

رویای صادقه دیگر:

شهید نعمتی به طور مرتب به خانواده معظم شهدا سرکشی می کرد و در این دید و بازدیدها آنچنان رفتار می کرد که گویا فرزند آن خانواده است با دلی سرشار از عشق و صفا و محبت نسبت به خانواده ها همیشه به یاد شهدای عزیز بود تا اینکه در روزی از روزها شخصاً بیان داشت که خوابی دیده ام که در آن خواب قصد سرکشی به یکی از خانواده معظم شهدا را داشتم وقتی وارد منزل شهید شدم، حضرت علی (ع)، امام حسن مجتبی(ع) و امام حسین (ع) و حضرت فاطمه زهرا (س) را دیدم که برای سرکشی به خانواده معظم شهید آمده بودند، وقتی وارد شدم مرا احترام کردند و نزد امام حسین (ع) نشاندند. شهید نعمتی از این خواب بسیار مسرور بود که کار او و خدمت او مورد قبول ائمه اطهار (ع) است چرا که او خود از جنس شهدا بود و در زمان زندگیش با شهدا زندگی کرد و عشق و علاقه وافر او به ائمه اطهار (ع) از او شخصیتی بسیار والا ساخته بود و در جمع دوستان و همکاران ازویژگیهای خاص برخودار بود و از سایرین در امورات متمایز بود.

و باید اذعان داشت که فخر و مباهات ابدی از آن خانواده معظم شهدا باد که مورد توجه ائمه اطهار (ع) هستید و این بزرگواران به سرکشی خانواده ها می آیند.

چون کریم بود عاشق خدمت سرشار از صفا                   می نمود از بندگان صالح دیدار ازصفا

سرکشی  بنمود در رویا  از باب      شهید                    با تأسی بر علی مولای اطهار ازصفا

چون به قصد سرکشی درب را دق الباب کرد                دید در آن خانه،انواری پدیدار از صفا

  پنج  تن     آل  عبا     را دید در بدو       ورود             آمدند بر سرکشی بر اسوه ایثار از صفا

چون بسی فخر و مباهات ای جلوه ایثار و صبر             سرکشی بنماید از تو ائمه اطهار از صفا

 با ورودش گشت تجلی نور عشق اندر وجود                 پیش پایش احترام بنمود سالار از صفا

با کرامت او نشاندش نزد خود آن مه لقا                  چون محبت بر کریم بنمود اظهاراز صفا

چونکه بنمودش معبر ،خواب را تعبیر به حسن                گشت خالق چون شهیدان را خریدار از صفا

اینک او رنگ خدایی برگرفت از پنج تن                   چون تجلی نور حق در رخ   سر شار از صفا

چونکه عاشق شد به معبود، کرد گلچینش خدا                     او به عشقش پایبند، همواره سرشار از صفا

« خاطره ای به نقل ازهمسر شهید(متن خاطره) »

در واقع من که همسر ایشان هستم باید حقیقتی را برایتان بگویم و آن این است که من در مدت 5 سال زندگی مشترک با او آنطور که باید وی را نشناختم.

یعنی واقعیتی است که شهدایمان را بعد از شهادتشان می شناسیم و آن وقت دیگر دیر شده است، زیرا دسترسی به آنان نداریم، آنطور که باید از وجودشان بهره مند شویم.

« خاطره ای دیگر از شهید نعمتی »

 یک روز قبل از اعزام شهید نعمتی به جبهه های حق علیه باطل ساعاتی را با هم به گپ و گفتگو پرداختیم و قدم زنان درخیابان شهید مطهری شازند نکاتی وصیت گونه و بعضی ازآنها هم درد دل گونه بود که بیان داشت.

در این گفتگوی صمیمانه و طولانی و خداحافظی غم انگیز از خیلی جاها صحبت شد، ایشان از بعضی از دوستان گلایه      می کرد و اظهار ناراحتی می نمود و به نوعی وصیت گونه، قاطع و مصمم از شهادت خود خبر داد و فرمود: من شهید     می شوم و دوست دارم که از سپاه تشییع جنازه شوم و دوست ندارم بعضی ها که سعایت مرا نموده اند به تشییع جنازه ام بیایند. در پاسخ به او گفتم امام خمینی (ره) فرمودند: که ما آرزوی پیروزی شما رزمندگان اسلام را داریم امیدواریم که با پیروزی برگردید.

فرمود که این بار من شهید خواهم شد و تأکید بر نحوه تشییع جنازه اش را داشت.

که گفتم خدا نکند این اتفاق بیافتد ولی اگر به درجه رفیع شهادت نائل آمدید در مراسم تشییع نمی توان افراد را متمایز کرد ولی تأکید ایشان به چگونگی تشییع جنازه اش بیانگر آگاهی و اطلاع از شهادتش بود. و کمتر کسی است که با این قاطعیت از شهادتش خبر دهد. از طرفی خوابهایی را که دیده بود این انتظار می رفت که سرانجام او شهادت باشد. چرا که او از جنس شهیدان بود.

« تواضع شهید در کار»

شهید نعمتی تربیت یافته در مکتب سراسر عشق و معرفت اسلام و جرعه نوشیده از تکایای حسینی بوده فرجامی جز کسب رضای دوست و تلاشی جز اطاعت و بندگی و خدمت خالصانه نمی طلبید در پی جاه و مقام نبود.

توفیقی یافتم که از فرمانداری به بنیاد شهید مأموریت یابم و این توفیق به اصرار شهید نعمتی نصیب این حقیر گردید و یکی از انگیزه هاي این حقیر وجود ایشان در بنیاد شهید بود، چون قبلاً هم در بهزیستی با هم کار کرده بودیم.

وقتی به بنیاد شهید شازند مأمور شدم، ایشان امورات واحد فرهنگی بنیاد شهید را عهده دار بودند و قرار بود که حکم مسئولیت واحد فرهنگی به نام ایشان صادر شود. ولی ایشان به کرات به من اصرار می کرد که مسئولیت واحد فرهنگی را عهده دار شوم، از آنجا که بنیاد شهید شازند نوپا بوده اظهار داشتم که اولاً من مأمورم و موقتی و پس از اتمام مأموریتم به محل کار قبلی برمی گردم ولی این شما هستید که باید سنگ بنای واحد فرهنگی را بگذارید و به خانواده معظم شهدا خدمت کنید و این دفعه با اصرار این حقیر مسئولیت واحد فرهنگی را پذیرفت ولی همیشه اذعان می داشت آنچه که برای او در بنیاد شهید مهم است خدمت به خانواده هاست.

یادم هست که پس از ابلاغ مسئولیت فوق نامبرده باز هم ناراحت بود که چرا من نپذیرفتم، اتاق واحد فرهنگی را  آب و جارو زدیم و با گلاب هم معطر کردیم و با نام و یاد خدا و صلوات بر محمد و آل محمد (ص) اتاق کارش را آماده کردیم که ایشان بنای بسیار مقدسی در کارش گذاشت که سرانجام به معشوق پیوست.

  اگر چه پدر و مادر کریم راضی به رفتن او به جبهه نبودند ولی او با خوشرویی تمام و با استدلال شرعی و منطقی به پدر و مادرش گفت که پدر و مادر عزیزم اگر ما به جبهه نرویم چه کسی به ندای هل من ناصراً خمینی لبیک گوید. مگر نه اینکه وقتی پای منبر علما و روضه سیدالشهدا می نشینيد بارها گفته و می گویید مردمان کوفه چقدر سنگدل و پیمان شکن بودند در برهه ای حساس که امام احتیاج به کمک و یاری داشت، او را تنها گذاشته و رهایش کردند، مگر نه اینکه آرزو می کنید ای کاش ما هم در زمان امام حسین (ع) بودیم تا به یاری او می شتافتیم و امروز همان روز است و حالا هم دیر نشده، باید امام خمینی (ره) را یاری کنیم چرا که راه امام خمینی همان راه امام حسین(ع) است و پای خود را جای پای امام  حسین (ع) گذاشته است، راه امام را می رود و هدف او را دنبال می کند، چه بسا زمانی بیاید و نسلهای آینده آرزو کنند که ای کاش در زمان امام خمینی (ره) بودند و به یاری ایشان می شتافتند و کمتر زمانی است که یک چنین موقعیتی پیش بیاید و حالا که پیش آمده است حیف است که استفاده نکنیم.

« قدر شب قدر »

از زبان همسر شهید:

 شب بیست و سوم ماه مبارک رمضان بود در منزل یکی از دوستان برای مراسم احیاء شرکت کرده بود، بعد از نماز صبح به منزل برگشت دید من خوابیده ام پرسید خواب بودی؟ گفتم : بله . گفت: آیا افسوس نمی خوری که این چنین شبهایی را بدون نتیجه و اجر و پاداش سپری می کنی؟ شبی که برابر هزار ماه است. شاید دیگر این شبها در عمرمان نصیبمان نشود و این آخرین ماه رمضان عمرمان باشد با توجه به اینکه زمزمه رفتنش به جبهه بود با خود گفتم مبادا در رفتنش به جبهه برگشتی نباشد و وقتی که تقریباً تا سپیده صبح یکی دو ساعتی خوابید خوابی دیده بود که با شتاب از خواب بیدار شد. دیدم منقلب است و نور عجیبی در چهره اش پیدا شده بود که شاید خودش هم خبر نداشت. پرسیدم چطور منقلبی؟ گفت: خواب عجیبی دیده ام ولی بسیار از این خواب خوشحالم واز خوابی که دیده ام گویی قلبم روشن و روحیه ام تازه شده شده است.

« اعزام به جبهه به نقل از همسر شهید »

    آری کریم برای دفاع از حریم اسلام و ولایت روز سه شنبه مورخ 20/2/1367 از طریق بسیج، فرمان امام را لبیک گفته و برای آخرین بار عازم جبهه های حق علیه باطل شد. چند روزی گذشت، روز اول خرداد 67 جهت سرکشی به مادرم به تهران رفتم و قرار شد مدتی در تهران بمانم، با توجه به زمینه های قبلی پیش خود فکر می کردم و از خدا می خواستم که خدا مرا آماده شهادت کریم نماید و به نوعی ازحالات ایشان یقین داشتم که او شهید می شود، گویی شهادتش به من الهام شده بود و از خداوندتبارک وتعالی درخواست کردم که اگر شهادت کریم مقدراست مرا صبر زینبی عنایت فرماید و توفیق دهد تا در تشییع جنازه اش زینبی حاضر شوم. اگر چه همسران آرزوی صحت و سلامت شوهرانشان را داشتند اما من              نمی دانم چرا چنین حسی در وجود من تقویت شده بود، به هر حال حالتهای عرفانی و معنوی کریم هنگام اعزام بی تأثیر نبود و به تعبیری یقین داشتم که خداوند او را انتخاب کرده است.

حضرت محمد مصطفی(ص) می فرماید: خداوند خوبان امتم را انتخاب می کند و در آیه10 از سوره شریفه صف می فرماید:

« یا اَیُّهَا الَّذینَ آمَنُو هَل اَدُّلُکُم عَلی تِجارَۀ تُنجیکُم مِن عَذابِ الاَلیم »

ای اهل ایمان آیا شما را به تجارتی سودمند که شما را ازعذاب دردناک آخر نجات بخشد دلالت کنم.

ودر آیه 111 ازسوره توبه می فرماید:

« اِنَّ اللّهَ اشتَری مِنَ المُومِنینَ اَنفُسَهُم وَ اَموالهُم بِاَن لَهُمُ الجَنَّۀ یُقاتِلوُنَ فی سَبیلِ اللّه فَیَقتُلوُنَ وَ یَقتُلُونَ وَعداً عَلَیهِ حَقاً فی التَوراتِه وَ الاِنجیلِ وَ القُرآن ِو مَن اَوفی بِعَهدِهِ مِنَ اللّهِ فَاستَبشِروا بییعُکُم الَّذی وَ ذلِکَ هُوَ الفَوزُ العَظيم »

همانا خداوند جان و مال اهل ایمان را به بهای بهشت خریداری کرده، آنها در راه خدا جهاد می کنند، می کشند و یا کشته میشوند این وعده قطعی است بر خدا و عهدی است که در تورات و انجیل و قرآن یاد فرموده و از خدا با وفاتر به عهد کیست. از این معامله ای كه کردید پس شاد باشید که این حقیقت و سعادت پیروزی بزرگ است.

آری کریم با خدا معامله کرد، این زندگی و آن جان ناقابل خویش را با خدا و با خالق خویش معامله کرد.

بالاخره تاب ماندن در تهران را نیاوردم و پس از سه روز به شازند برگشتم دقیقاً در مورخ 4/3/1367 که مصادف با روز شهادتش بود که این خود حکمتی بود که فقط خداوند تبارک و تعالی از آن آگاه بود.خاطرات همسرشهید

گفت الله که شهیدان زنده اند                             می مپندار مرده بل پاینده اند

نزد رب خویش روزی می خورند                         تا ابد جاوید     و   ، رخ تابنده اند

« وقایع روز چهارشنبه چهارم خرداد یکهزارو سیصدو شصت و هفت »

روز شهادت کریم نعمتی از زبان همرزم شهید  برادر هاشم شاه محمدی

چهارم خرداد،  شلمچه

بعد از اینکه برادران از مأموریت شبانه آمده بودند، هنوز استراحت آنها شروع نشده بود که برادر صالحی فرماندهی گردان والفجر از پادگان مهندسی حرّ از برادران خواست که برای همکاری با عده ای از نیروهای خط بقیه الله به آنجا بروند. همه برادران اعلام آمادگی کردند، برادر کریم نعمتی و برادران سلیم آبادی، عبدالرضا عسگری، شمس الله احمدی، سلیمانی، زمانی و این حقیر با تویوتا ساعت 8 صبح به خط بقیه الله رسیدیم.

ابتدا خط مقداری ساکت بود و هیچ خبری از تیراندازی نبود، دو نفر دو نفر ما را تقسیم کردند و هر کس برای دفاع و آمادگی رزمی خود سنگری مهیا کرد، من هم با برادر نعمتی ازماشین پیاده شدیم و سنگر تخریب شده ای را برای خود آماده کردیم واز داخل سنگر شروع به دیده بانی کردیم.

کریم از همان اوایل صبح حالی پیدا کرده بود، خیلی بشاش و شادمان بود. طبق روال همیشگی سر به سر ما می گذاشت و ما را می خنداند و نمی گذاشت کسل و خسته باشیم . صدای خنده و خوشحالی ایشان در فضای شلمچه چند دقیقه ای طول نکشید که صدای شلیک گلوله های خمپاره شروع شد.

دو الی سه گلوله خمپاره به اطراف سنگرها اصابت کرد و ترکش ها مثل باران از اطراف ما می گذشت، لحظه لحظه به آتش دشمن افزوده می شد بطوری که آتش سنگین شد که ما را داخل سنگرها زمین گیر کرد . برای کاهش اصابت ترکش ها سنگر را مقداری گودتر کردیم  ولی از آنجا که برادر نعمتی قد بلندی داشت در داخل سنگر جای نمی گرفت و ترکش خمپاره ها مشکلاتی را برای ما به ویژه برای ایشان ایجاد کرده بود.

قامت چون سرو او بر دیده بان بودی میان              ترکش خمپاره ها ایجاد زحمت کرده است

او به میدان نبرد خوش خوی و خوش رفتار بود        او به سنگر کربلا را چون زیارت کرده است

او به وقت یورش دشمن ستبر و استوار                    زیر رگبار گلوله استقامت کرده است

ابتدا به ما خبر دادند که برادران تیپ الغدیر از یزد شروع به پیش روی کرده اند بعد از دو الی سه ساعت حدود 11 صبح بود که من و برادر نعمتی متوجه عقب نشینی نیروهای خودی شدیم و برای روحیه برادرها گفتند که نیروها تعویض   می شوند. بچه ها خاطر جمع و به یاری خداوند تبارک و تعالی ایستاده بودند، کریم زیر لب آیات و ادعیه می خواند و در عین حال ما را دلداری می داد.

 ساعت 30/11 صبح بود که برادر محمد سلیم آبادی آمد و گفت که می بایست چند متر جلوتر برویم و یک سنگر آرپی جی آماده کنیم چون دشمن دارد به ما نزدیک می شود.

سنگر آرپی جی جهت شکار تانکهای دشمن متجاوز آماده شد . درون سنگر قرار گرفتیم درهمین لحظه برادر عسگری در حالی که تفنگش را به دوش گرفته بود پیش ما آمد و کریم به منظور خنداندن و تقویت روحیه ما  به شوخی به اوگفت: مگر دروگری و می خواهی بروی ناهار بخوری؟ بچه ها با همان حال کمی خندیدند.

او پیش ما ماند ، حدوداً ساعت 30/12 بعد از اذان ظهر برادر سلیم آبادی و شهید نعمتی در کنار سنگر و در زیر رگبار توپخانه مشغول دشمن نماز شدند. ساعت یک بعد ازظهر بود که به ما گفتند ما اینجا می مانیم و استقامت می کنیم، در حین همن گفتگو بودیم که ناگاه یک موتورسوار آمد و با صدای بلند داد زد عقب نشینی کنید؛ دشمن دارد به شما نزدیک                می شود، با اصرار موتور سوار ما هم مترصد تغییر مواضع خود شدیم و فکر نمی کردیم نیروهایی که در چند ده متری ما بودند نیروهای مزدور عراقی باشند. از کنار خط بقیه الله طرف آبگیرهای شمالی شروع به عقب نشینی کردم، آخرهای خط بود که ما را با کالیبر به رگبار بستند خوشبختانه در آن مقطع کسی زخمی نشد. کریم می گفت خدا نکند کسی در اینجا مجروح شودکه بردنش به عقب مشکل است و او پیشاپیش ما در حال رفتن بود و گاهی اوقات به عقب برمی گشت و با صدای بلند می گفت بچه ها سالم هستید یا نه وقتی خاطر جمع می شد و به حرکت ادامه می داد.

عده زیادی در آن روز مجروح و شهید شدند و با توجه به اینکه عراقیها راه را مسدود کرده بودند و اکثر شهدا و مجروحین در خط ماندند و مفقودالاثر شدند. به سرپل رسیدیم ، سر پل یک لودر و بولدوزر را زده بودند و راه رفت و آمد مسدود شده بود و دشمن گرای آن نقطه را گرفته بود و مرتب تیراندازی می کرد.

محل شهادت برادر نعمتی:

من به همراه برادران نعمتی و سلیمانی و احمدی تا سه راهی محور یاعلی سالم آمدیم و از پل که گذشتیم به همراه کریم و سایر برادران تصمیم گرفتیم به مقر مراجعه کنیم و پس از سازماندهی جهت مقابله با دشمن به خط برگردیم، در همین حین یک دستگاه ماشین تویوتا می آمد که با توضیحات ما از وضعیت خط دور زد تا به طرف پایگاه برود. من شهید نعمتی را به اسم صدا زدم که کریم بیا با این تویوتا که دارد دور می زند تا مقر برویم که او اذعان داشت که بگذار بچه های دیگر بروند در همین گفتگو بودیم. ساعت 15/2 بعدازظهر روز چهارشنبه مورخ 4/3/1367 ناگاه گلوله توپی درست در نزدیکی کریم به زمین خورد و ترکشی از این گلوله به زیر گلوی او اصابت کرد و اصغرگونه حنجر او را سوراخ کرد، کریم دست خود را به زیر گلویش برد و لحظاتی چند به خونی که از حنجرش روی دستانش و روی زمین ریخت . نگاهی کرد، لبانش در حال حرکت و روی زمین افتاد.

(انا لله و انا الیه راجعون)

آری قامت بلند و شمشاد گونه اش چون سرور و سالارش حسین (ع) به زمین افتاد و از چشمه جوشان زلال معرفتش سرزمین تفتیده شلمچه را با خون خود آبیاری نمود و در بازار امتحان الهی عاشقانه به لقاء حق شتافت. رادمردی آسمانی از کوی عرشیان، که دامان پر افتخار مادر را سکوی پرش و دستان گرم و پینه بسته پدر را ضمیمه کتابچه مشحون از ایمان و معرفت در سینه اش قرار داد و همه را در بازار الهی با خود همراه برد و مجوز ورود خویش به عرش قرار داد.

آری او نیز مثل همه شهدا و آزادمردان از خویشتن عبور و خاطره شیرین صداقت و یکرنگی و اخلاص را برای ما به یادگار سپرد.

صف شکنان

قد شمشاد کریم بود چو شمشماد قدان       او بجویید به سنگر ره خویش مویه کنان

دشمنش کرد چو شلیک گلوله از توپ        چون جدا شد ز گلوله ترکش       اهرمنان

تا اصابت بنمودش به حنجر ترکش                                                                                                      او بیفتاد به زمین چون همه صف شکنان

دست خود برد به زیر گلو چون اصغر                                                                                                                            او بگفتش تشهد زیر لب          خنده کنان

چونکه همسنگر او      همره او   بودهاشم                       تا بدیدش بیفتاد بدوید چرخ زنان

   سر او را به زان  و بگرفت        و پرسید      که کریما به اشارت سخن گو چوشیرین سخنان

گوییا قصد شهادت بنموده است کریم                                                                                                                                              او بپیوست به شهیدان چو خونین کفنان

یاد و نامش تو امین نیک گرامی بدار                                                                                                               تا نباشی به عمل همچون پیمان شکنان

ادامه خاطره:

دوان دوان خود را به کریم رساندم و با کمک دیگر برادران او را داخل تویوتا گذاشتیم چفیه ای را دور گردن او بستیم تا خونریزی قطع شود، به منظور جلوگیری از وارد شدن خون به ششها وارونه روی پای راستم خواباندم به گونه ای که پایم زیر قفسه سینه اش قرار گرفت تا اگر خون داخل شش ها شده بیرون بیاید و شانس زنده ماندن بیشتر شود. به هر ترتیب او را به اورژانس پایگاه صبور واقع در جاده خرمشهرـ اهواز رساندیم. او را به او را به سرعت پانسمان کردند و به طرف بیمارستان شهید تبائی اهواز منتقل کردند. در حین انتقال به بیمارستان شهید تبائی هیچگونه حرفی از او نشنیدم در حالی که با حالت التماس و گریه و زاری از او می خواستم حتی با اشاره چشم چیزی را عنوان کند، حرفی بزند اما افسوس که این یتیم نواز شهدا به ملکوت اعلی پرواز کرد و همه ما را غمگین کرد.

روحش شاد، قبرش پرنور و راهش پررهرو باد.

ادامه خاطرات  همسنگر شهید، برادر هاشم شاه محمدی

برادر هاشم شاه محمدی در خاطرات خود شعری را نوشته است که گویا شعری بوده است که بعد از شهادت شهید زمزمه می کرده است، که به شرح ذیل می باشد.

    ما در طلب عشق و رضای الهی                      با همسفران همره این غافله بودیم

   امیدکه گیرد دل ما رنگ خدایی                          بگذشته ز جان در ره حق آمده بود

                                   چون شب به سر آمد، صبح دگر آمد

از خواب گران خفته چو بیدارشدیم ما             آگه ز ماندن خود، و رفتن یاران شدیم ما

دادی پیامی که بشتاب به راهم، به راهم، به راهم

برتن کنی لباس و برگیری سلامم، سلامم، سلامم

در نزد شهیدان کنون پیش خدائید، خدائید،خدا

کن یاری، رهبر و مرشد امامم، امامم، امامم

   از خواب گران خفته چو بیدار شدیم ما                                                                                                                           آگه زماندن خود و رفتن یاران شدیم ما

هر روز یکی رفت از بین جمع فداکار، فداکار،فداکار

                                                      اکنون شده هرلحظه به اسلام        وفادار، وفادار، وفادار

ای عاشق آگاه مطهر                                خون تو شده بر سپه خصم مظفر

                                   چون شب به سر آمد، صبح دگر آمد

از خواب گران خفته چو بیدار شدیم ما          آگه ز ماندن خود و رفتن یاران شدیم ما

به یاد یتیم نواز شهدای شهرستان شازند برادر کریم نعمتی که فرزندان او نیز جزء فرزندان شهدا قرار گرفت و حال چه کسی بهتراز دوستان آن شهید بزرگوار که ازفرزندان برومندش و خانواده گرانقدرش دلجویی کند. او رفت و به جایگاه حق آرمید وای بر ما که از راه آن شهید غافل باشیم.

الاحقر هاشم شاه محمدی

« روز تشییع جنازه »

آری شهید نعمتی اسطوره صبر و مقاومت، جلوه ای از حق گرایی و حق مداری از تبار حسینیان و از تبار حق پذیرانی که حق گرایی را از سیره مولای مظلومان امیر مومنان علی علیه السلام آموخته بود و مرز بین کفر وایمان را حق و دفاع از حق می دانست و بزرگترین افتخارش این بود که چون اسماعیلیان ذبیح برای رضای خود به قربانگاه رفت و قربانی نمودن جسمش را در راه خدای بزرگ می پنداشت.

ایثارگری که با گذشتن ازمرزهای نفسانی، با شکوه ترین صحنه های گذشت و فداکاری را خلق کرد و تا آنجا پیش رفت که برای پدر و مادرش صحنه های کربلا را مجسم نمود و فرمود پدر و مادر عزیزم مبادا فکر کنید که فقط یک پسر دارید و آن یک پسر هم شهید می شود، مگر نه اینکه امام حسین (ع)  تمام کسانش را و جوانانش را و علی اکبرش را در راه رضای خدا داد و عظمت و بزرگی حق تعالی آنچنان بزرگ است که باید ابراهیم گونه بلکه نه حسین گونه عزیزترین موجودیمان را و عزیزترین کسان را در راه رضای او فدا کنیم، آن وقت است که کاری حسینی کرده ایم و بر شماست که پس از شهادتم کاری زینبی کنید.

هفتم خرداد 1368 همهمه ای در شهر پیچید، همه به گونه ای غمی پنهان در چهره داشتند، دوستان شهید از شهادتش مطلع شده بودند، سکوت معناداری به شهر حاکم شده بود، گاهاً خانواده هایی که از شهادت کریم مطلع بودند گریه می کردند، اگر چه شهید خبر از شهادتش داده بود، پدر و مادر و خانواده اش را از شهادتش مطلع کرده بود، حتی به طور قطع و یقین به این حقیر فرموده بود که این بار شهید خواهد شد.

و روز شنبه هشتم خرداد جنازه مطهرشهید نعمتی را به شازند منتقل نمودند.

ولی کم کم با آغاز روز هشتم خرداد سکوت معنادار هفتم تیر شکست و شور و غوغایی به وجود آمد، همه آمده بودند و در مقابل بنیاد شهید تجمع کرده بودند، از بلندگوی ماشین نوحه هایی از آقای آهنگران در حال پخش بود. کم کم به سیل خروشان جمعیت افزوده می شد، مردم شریف شازند و ازنا و کلاوه و عباس آباد و توابع آمده بودند. گویا قیامتی از قامت این مرد بزرگ پدید آمده، مرد و زن، پیر و جوان، خردسال و مسن به ویژه پدران و مادران علی الخصوص فرزندان شهدا یکصدا فریاد واحسینا و واکریما و واشهیدا سر دادند، گریستند و از چشمه چشمهای خود سیلی خروشان جاری ساختند، همه کریم را از خود می دانستند، پدران معظم شهدا اقرار می کردند که با وجود کریم در بنیاد شهید احساس دلتنگی                  نمی کردیم.

والدین شهدا ضجه کنان خود را برای تشییع پیکر پاک شهید نعمتی از کلیه روستاها به شازند رسانده بودند و با اشک و آه می گفتند که پدر یتیمان کو؟، نوازشگر فرزندانمان کجا رفت؟، دیگر چه کسی به ما سر می زند؟، چه کسی مشکلاتمان را حل می کند؟ چه کسی سنگ صبورمان خواهد شد؟

شاید آن موقع آنقدر که خانواده معظم شهدا ناراحت بودند خانواده خودش ناراحت نبود.

همسرش می گوید اصلاً خیلی از آنان را نمی شناختم و نمی دانستم چه بگویم و تنها چیزی که یادم آمد شب ضربت خوردن امیر مومنان (ع) بود که یتیمان شیر به دست نزد پدرشان می آیند، تا شاید با خوردن شیرنجات یابد.

فرزندان شهدا پروانه وار به دورم حلقه زده بودند و سراغ کریم را از من می گرفتند. مادران شهدا به گرد مادر شهید جمع شده بودند و نحوه شهادتش را جویا  می شدند. پدران دستمال به دست و گریه کنان اشک چشمشان پاک می کردند. این صحنه ها موجب شده بود که حامد (فرزند شهید) را فراموش کنم. هر یک از فرزندان شهدا خاطره ای را از شهید نعمتی بازگو می کردند و گریه سر می دادند. حالا فهمیده بودم که چرا کریم زود به سر کار می رفت و دیر به خانه برمی گشت. یادم هست که یک روز جمعه ای بود که در خانه بود، به او گفتم هیچ می دانی که یک هفته است حامد (پسرت) را            ندیده ای، چون صبحها زود به سر کار می روی که او خواب است و شبها دیر برمی گردی که باز هم او خواب است. گفت: عیبی ندارد، همینکه نام بر سرش است برایش کافیست، آنقدر بچه ها هستند که بعد از شهادت پدر به دنیا آمده اند و هرگز پدر خود را ندیده اند و نخواهند دید.

شاید هم نیک می دانست که فاطمه دخترش نیز بعد از شهادتش به دنیا می آید و فاطمه هفت ماه و سه روز بعد از شهادت پدر به دنیا آمد. و شاید این هم امتحان بزرگی بود از جانب خداوند.

خاطره همسر شهید

آری او به چشمه سار خونین پهنه سبز تشیع پیوست و با اصابت ترکش گلوله توپ به زیر گلویش از شلمچه به چشمه جوشان کربلا پیوست و به پیروی از سیدالشهدا با خون خویش دشت سبز تشیع را آبیاری نمود، تا مبادا این دشت از طراوت و سبزی بیفتد و خون سرخ خویش را به پای این بوستان ریخت تا زردی زمان بربوستان تشیع فائق نياید.

طائر قدسی خونین بالی بود که با دو بال جهاد و هجرت تا سدره المنتهی عروج کرد و به فیض عظمای شهادت نائل آمد و افتخار نظر به وجه ا... را که مختص اولیاء است نصیب خود گردانید و این نکته همان چیزی است که شهدا را از سایر افراد متمایز می سازد وآنچه در وجود شریف شهید نعمتی و سایر شهدا زیبا و تماشائیست.

همین عشق به لقاءالله است که خریدار این عشق خداست و خونبهایش نیز خود اوست.

او به پیمان الست سنجیده شد                                                                                           اوزبوستان شهادت چیده شد

 قدر عشق او      نداند   جز خدا                                                                                   

چون که معبودش بود خود خونبها

گفت الله که شهیدان    زنده اند                                                                                     

   می مپندار   مرده بل  پاینده اند

نزد رب خویش روزی می خورند                                                   

  تا ابد جاوید     و رخ       تابنده اند

« خاطره ای از حاج غلامرضا سقایی  »

دوست و همرزم شهید

روزهای اولی بود که کریم به شهادت رسیده بود و حال من خیلی بد بود و دائماً به یاد آن بزرگوار بودم. یک روز که با ماشین از اراک به سمت شازند در حال رانندگی بودم، یاد شهید نعمتی افتادم و شدیداً گریه می کردم به طوری که اشک اجازه رانندگی را به من نداد.

ماشین را کنار جاده پارک کردم و بی اختیار قرآنی را که همراه داشتم برداشتم و گفتم خدایا با آیات قرآن جایگاه کریم را به من نشان بده.

وقتی قرآن را باز کردم این آیه آمد:

قیلَ ادخُلِ الجَنَّه قالَ یا لَیتَ قَومی یَعلَمُون(26)بِما غَفَرَلی رَبّی وَ جَعَلَنی مِنَ المُکرمین (27)

« و به این مرد با ایمان پس از کشته شدن در عالم برزخ گفته شد بیا داخل بهشت شو. گفت: ای کاش ملت من هم (از این نعمت بزرگ) آگاه بودند که خدا چگونه در حق من مغفرت و رحمت فرمود و مرا مورد لطف وکرم خور قرار داد،»

 پس از آن دلم آرام گرفت و فهمیدم که جایگاه شهید، جایگاه والایی است.

خاطره شهید حاج غلامرضا سقایی 

«  نامگذاری فاطمه دخترش  قبل از تولد توسط شهید »

 یکی از بستگان به نام عباس نجفی که ما بهش میگیم عباس دایی شکرالله، یک روز به پدر شهید می رسه و میگه که امشب خواب دیدم که با ماشین بودم کریم به من رسید و گفت منو تا گاراژ مینی بوسرانی می رسانی؟ پرسیدم مگر می خواهی اراک بری؟ گفت: آره می خوام برم بیمارستان. وقتی علت را جویا شدم گفت خدا به من یک فاطمه زیبا داده، این خواب قبل از تولد فاطمه برای پدر شهید بازگو شده بود. تا اینکه پس از تولد فاطمه، حامد که چهارسال و نیم داشت به همراه پدربزرگ و مادربزرگش به دیدنم آمدند که حامد بدون مقدمه گفت مامان خدا به ما فاطمه خوشگل داده.

در اینجا بود که پدر بزرگوار شهید گفت که پسرم خودش اسم  دخترشو فاطمه گذاشته و حامد هم که اونو (منظور نوزاد) را فاطمه صدا زد؛ لذا به یمن همین نامگذاری شهید نام فرزند نوزاد خود را فاطمه گذاشتیم.

تأکید شهید به شیر دادن فاطمه

فاطمه دخترم چند ماه بعد از شهادت پدر به دنیا آمد،زمانی که از بیمارستان به خانه بر گشتم  ،تأثرشهادت کریم وتولد فرزندبعد ازشهادت پدر به شدت مرا رنج میدادواز فرط ناراحتی تمایل به شیر دادن فاطمه نداشتم ویک روز به بهانه های مختلف از شیر دادن سر باز زدم تااینکه ساعت 3 الی 4 بعد از ظهر روز بعددر حال خواب وبیداری کریم آمد وکنارم نشست ،پرسید چرا بچه را شیر نمیدی؟ گفتم یکی را من بزرگ کردم ، این یکی هم مال تو ،در پاسخ گفت نه ترا خدا شیرش بده چرا که به من گفته اندبیام وبهت بگم که بچه را شیر بدی در این اثناء فاطمه را بغل کرد وگفت حیفت نمی آد که این فاطمه خوشگل بمیره،نا خودآگاه کاملآً بیدار شدم وقتی به خود آمدم دیدم فاطمه در آغوشم مشغول خوردن شیر میباشد.

« سرکشی شهید از خانواده اش »

خاطره ای از همسر شهید:

      یک روز که به منزل جدید اثاث کشی کرده بودیم می خواستم برای خرید مایحتاج زندگی به بیرون بروم. فاطمه دخترم کوچک بود و حرف می زد و برای اینکه گریه نکند یک پفک دادم تا بخورد تا برگردم وقتی برگشتم دیدم که فاطمه قاب عکس کریم را شکسته، گفتم چرا قاب عکس شکسته؟ فاطمه گفت داشتم پفک می خوردم، به بابام گفتم بیا پفک بخور، نیومد، منم کتکش زدم.

این ماجرا گذشت نا چند روز بعد بیرون از منزل بودم و به خانه برگشتم دیدم حامد و فاطمه هردو گریه می کنند، گفتم چرا گریه می کنید؟ حامد گفت: مامان، بابا اومده بود پیشمون باهامون بازی می کرد. وقتی صدای در اومد گفت: من رفتم مادرتون اومد و از پنجره رفت.

خدارا شاهد می گیرم که یک بوی خوش و نسیم آشنایی در خانه پیچیده بود که تا چند روز این بوی خوش فضای خانه را معطر کرده بود.

نقل قول از همسر شهید

با تشکر